Gimnastyka korekcyjno-kompensacyjna

Gimnastyka korekcyjno-kompensacyjna.


Gimnastyka korekcyjna w naszej szkole prowadzona jest w specjalnie przystosowanej do tego sali i siłowni.W zajęciach uczestniczą uczniowie szkoły podstawowej,  gimnazjum i szkoły zawodowej. Dla każdej klasy przewidziane są dwie godziny lekcyjne tygodniowo.

Celem gimnastyki korekcyjnej jest:

1. skorygowanie istniejących zaburzeń statyki ciała i doprowadzenie jej, o ile jest to możliwe do stanu prawidłowego,
2. nie dopuszczenie do powstania wad postawy ciała, gdy zaistnieją warunki sprzyjające ich powstawaniu,
3. doprowadzenie sprawności fizycznej dziecka do stanu uznanego za prawidłowy.

Cel ten osiąga się drogą realizacji następujących zadań:

  • Wyrobienie u dziecka nawyku prawidłowej postawy ciała we wszystkich sytuacjach i czynnościach dnia codziennego.
  • Wytworzenie silnej i wytrzymałej stabilizacji mięśniowo-więzadłowej kręgosłupa po uprzednim usunięciu dystonii mięśniowej.
  • Wdrożenie do rekreacji ruchowej uwzględniającej elementy profilaktyki i korekcji zaburzeń zagrażających lub istniejących u dziecka.
  • Opanowanie przez dziecko i jego środowisko opiekuńcze wiedzy i umiejętności dotyczących spraw jego zdrowia związanych z wadą.


Gimnastyką korekcyjną obejmuje się uczniów:

1. zakwalifikowanych na podstawie szczegółowych lekarskich badań przesiewowych i bilansu zdrowia,
2. komputerowych badań postawy ciała,
3. uczniów z obniżoną sprawnością fizyczną i nadwagą.

Do wad postawy należą:

+ Plecy okrągłe, plecy wklęsłe i plecy okrągło-wklęsłe.
+ Boczne skrzywienie kręgosłupa.
+ Wady klatki piersiowej(klatka piersiowa lejkowata, kurza).
+ Wady kończyn dolnych(kolana koślawe, szpotawe i stopy płaskie).

Do odchyleń w budowie można zaliczyć:

  • Odstawanie łopatek.
  • Asymetria barków.
  • Asymetria klatki piersiowej.



Korekcja wad postawy jest procesem długotrwałym, szczególnie nużącym dla dziecka.

Aby uniknąć monotonii i znużenia nauczyciel gimnastyki korekcyjnej stosuje na zajęciach różne metody i formy pracy uatrakcyjniające ich przebieg. Oprócz metody ścisłej stosuje się formę zabawowo naśladowczą, opowieści ruchowej, przy muzyce i z wykorzystaniem przyrządów.


Materiał przygotowała mgr rehabilitacji ruchowej Maria Kardaś