Metoda ruchu rozwijającego

Kategoria: NASZA OFERTA
Opublikowano: niedziela, 14, listopad 2010 07:23
david
Odsłony: 2001

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.

W terapii dzieci z głębszą i głębokąniepełnosprawnością intelektualną oraz fizyczną bardzo często wykorzystuje się Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.

Ruch Rozwijający ma na celu:

1. Rozwijanie za pomocą ruchu świadomości własnego ciała i otaczającej nas przestrzeni,
2. Usprawnianie ruchowe,
3. Nawiązywanie bliskiego kontaktu z innymi osobami za pomocą ruchu i dotyku.

Ćwiczenia oparte na tej metodzie wpływają stymulująco na rozwój emocjonalny, społeczny i poznawczy. Nieodłącznym elementem tych zajęć są szerokie uśmiechy i głośny śmiech dzieci – najlepszy dowód, jak wiele radości i przyjemności dają naszym wychowankom te zajęcia, ożywiają się nawet te, które zwykle są spokojne i wyciszone.

Ćwiczenia – relacje są bardzo różnorodne:

I. Dziecko może ćwiczyć:

a) osobno,

b) w parze, np. z nauczycielem, z kolegą,

c) w grupie małej lub dużej,

d) z dodatkowym wyposażeniem, np. z kocem, z chustą Klanzy,

II. Ćwiczenia rozwijają świadomość:

a) własnej osoby i schematu ciała, np. poklepywanie i masowanie brzucha,

b) przestrzeni, np. turlanie się po podłodze,

c) innych osób w przestrzeni, np. huśtanie dziecka przez 2 osoby trzymające je za ręce i nogi,

III. Ćwiczenia mogą się odbywać w różnej przestrzeni:

a) nisko - na podłodze, np. ciągnięcie dziecka za nogi po podłodze,

b) wyżej - nad podłogą, np. kołysanie dziecka w kocu nad podłogą,

c) wysoko nad podłogą, np. podniesienie leżącego dziecka na wysokość ramion i chodzenie z nim po sali.

Ćwiczenia dobiera się tak, by stopniowo przechodzić od początkowych punktów (a) do dalszych (b,c,d). Dzięki temu można zadbać o poczucie bezpieczeństwa ćwiczących. Dzieci stopniowo zyskują świadomość własnego ciała, potem przestrzeni, a następnie innych osób w przestrzeni.

Świadomość innych osób, pozwala na nawiązywanie z nimi relacji. Dzieci uczą tego za pomocą ćwiczeń – relacji:

* „z”, czyli relacji opiekuńczej, np. kołysanie dziecka, czy rolowanie go na nogach dorosłego,
* „przeciwko”, czyli relacji mocy i energii, np. przesuwanie leżącego na plecach dziecka własną głową,
* „razem”, czyli relacji partnerskiej, np. przechodzenie dzieci pod tunelem utworzonym z klęczących obok siebie dorosłych.

Do programu zajęć często włącza się tzw. dziecięce masażyki, czyli zabawy relacyjno-relaksujące, np. znana „Sroczka”, czy „Idzie rak” lub zapożyczona z włoskich zabaw „Pizza”, kołysanki oraz piosenki i zabawy na powitanie i pożegnanie.

Opracowała: Emilia Ryszkiewicz